Ze is zeker geen mevrouw, maar ook geen meisje. Met haar rolstoel is ze de kerk ingerold, op haar schoot ligt een bijbel met papiertjes erin. Het is een dinsdag overdag, we hebben een vergadering in de kerk. De deuren staan open. “Ik wil met iemand praten,” zegt ze. Haar stem klinkt zacht. Ik loop weg om een stoel te pakken. De echo van mijn voetstappen klinkt in de duizend jaar oude kerk, midden in de stad.

Met mijn ouders (90,91) ga ik naar de markt in mijn geboorteplaats Haren. "Kiwi's, lekker," zegt mijn moeder bij de groentekraam. "Zullen we een keer gele doen?" oppert mijn vader."We hebben altijd groene," vindt mijn moeder. De groentedame stelt voor om dan groene en gele kiwi's te combineren en daar gaan ze mee akkoord. "We zijn al 63 jaar samen," zeggen ze trots. Even verderop komen we de oude kapper Teune tegen. "Als je nu niet stil zit, knip ik je oortje eraf, " zei hij vroeger , want ik kon als kind ook al niet goed stil zitten" Ik heb er al heel veel, " zei hij er achteraan. We praten over het weer en de hond. "Nu moeten we koekjes kopen," beëindigt mijn moeder het gesprek. En we kopen een zak met twintig koekjes voor drie euro. "Niet duur," knikt mijn vader tevreden.

“Doe mij maar een bakje troost,” hoorde ik iemand zeggen. Ik zat in een gezelschap dat ik nog moest leren kennen. Hij was een soort lolbroek.

Het is kwart over vijf  ‘s ochtends en ik ben thee aan het drinken in de keuken. Ik kon niet slapen, vandaar. Buiten is het donker. 

“Hoe laat ben jij vanavond thuis?” vraag ik op routine, het is het begin van de dag. 

De Schipper en ik staan bij de balie van het filmhuis om onze kaartjes te halen. 

Mijn droom was een lange Italiaanse tafel, vol mensen van wie je houdt. Waar je clan aanzit, welke clan dan ook. Je vriendenclan bijvoorbeeld, of je familieclan. Aan een lange tafel kun je persoonlijke gesprekken voeren, iemand kan zich ermee bemoeien, waardoor het toch een groepsgesprek wordt. Er worden grappen gemaakt. Ruzietjes eventueel. Meestal niet, want de grootte van de groep nivelleert als water. Een fles wijn gaat van links naar rechts. Iemand werpt zich op als wijndeskundige en geeft commentaar op de wijn.  Een liefdestafel vol vrolijkheid. 

Een Jehova’sgetuige in je kerk. 

Nieuw Vennep, een Nederlandse zomeravond in 2026

“De popnagel van de kikker is afgebroken van de reeflijn,” hoor ik net de Schipper mompelen. Ik snap er niks van. Ik snap wel meer niet hier.  

Er gaat geen zeilmeisje aan mij verloren. Toch zit ik weer op de Friese meren. Het is voor de liefde. 

“We zijn aan lager wal geraakt,” zegt de Schipper vanochtend om half vijf. Hij is even naar boven geklommen vanaf ons voorondertje, waar wij slapen. “Ik opereer al jaren op lagerwal,” geeuw ik, maar hij bedoelt dit letterlijk. Iets met de wind. Hij gebruikt ook termen als ‘leizijde’ en als ik zeg dat we linksaf moeten varen, reageert hij niet, het is namelijk ‘bakboord’ . Dat vind ik ingewikkeld, want ik kijk altijd met mijn duim- en wijsvinger  wat de L is van ‘links’ en ik heb nog geen ezelsbrug voor de ‘L van links is gelijk aan Bakboord’.  Maar het geeft niet. We zijn nu toch definitief aan lagerwal geraakt.